หายไป 1 อาทิตย์เนื่องจากเครือข่ายโทรศัพท์ล่มตั้งแต่วันอังคารที่แล้ว โทรศัพท์ก็ใช้ไม่ได้ อินเตอร์เนทก็ใช้ไม่ได้ โอ้วพระเจ้า ชีวิตที่ขาดเครื่องมือสื่อสารนี่มันเป็นอย่างนี้นี่เอง

ก็เลยมาเป็นหัวข้อในโพสต์นี้ที่ว่าเมื่อก่อนเราอยู่ได้อย่างไรโดยไม่มีสิ่งเหล่านี้ ปัจจุบันชีวิตสิ่่งแรกที่คนมักจะทำก่อนเป็นอันดับต้นๆของวันคือกดมือถือ เปิดคอม ท่องเนต เวลามากกว่า 80 เปอร์เซนต์ของชีวิตจะอยู่กับสิ่งเหล่านี้ การสื่อสารของมนุษย์ ณ ปัจจุบันช่างไร้พรหมแดนเสียจริง อยากคุยกับใคร ก็ออนไลน์ กด สไกป์ คุยกัน หรือ แช็ทคุยกันทางคอม ช่องว่างระหว่างระยะทางมันถูกทำให้ย่นย่อด้วยเทคโนโลยี และการสื่อสารก็รวดเร็วทันใจไม่ต้องรอ คิดถึงใครก็กดมือถือ หรือส่งข้อความถึงกันได้อย่างรวดเร็ว คนเราไม่มีเวลาให้มีความรู้สึกคิดถึงกัน ไอ้แบบมองดูเดือนเหมือนเตือนให้ใจคิดถึง แบบสมัยก่อนแล้ว ไม่ต้องมองอะไรแล้วมองแต่ว่ามือถืออยู่ไหน หรือมีใครออนไลน์บ้าง มันก็ดีอย่างในแง่ของการรู้ข่าวสารบ้านเมืองได้อย่างรวดเร็ว แต่บางทีมันก็เร็วเกินไป อย่างนี้ต้องมัชฌิมา ทางสายกลาง

ในช่วงที่อินเตอร์เนทไม่เวิร์คนั้น ตอนนั้นติดหนังซีรีย์เกาหลีเรื่องดงฮี ตอนไม่สามารถดูได้ สามารถเห็นจิตที่สาดส่ายดิ้นรน ความอยากดู อยากให้มันทำงานได้ ทั้งกามตัณหา ภวตัณหา วิภวตัณหา ทำงานกันอย่างขยันขันแข็ง นี่แหละก่อให้เกิดทุกข์ เพราะทำให้เกิดการปรารถนาสิ่งใดไม่ได้สิ่งนั้น นั่นก็เป็นทุกข์ ก็ต้องดิ้นรนพยายามหาวิธีดูละครเรื่องนี้ให้ได้ ในที่สุดกิเลสก็ชนะเพราะมือถือมีอินเตอร์เนทดูได้ ก็ดูกันอย่างไม่บรรยะบรรยัง ไม่ได้หลับนอนสร้างวิบากกรรมให้กับร่างกายของตัวเอง ช่วงที่ว่านั้นน่าจะใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์แต่กลับสูญสิ้นไปกับการดูละคร แย่จริงๆ นี่เรายังตัดไม่ได้เหรอเนี่ย

วันนี้อินเตอร์เนทกลับมาใช้การได้แล้ว ได้กลับมาบนโลกอินเตอร์เนทได้อย่างเต็มที่อีกครั้งหนึ่งเพราะเมื่อตอนอินเตอร์เนทที่บ้านใช้การไม่ได้ก็ได้ไปซื้อ โมบายบรอดแบรนด์มาใช้ ต้องใช้อย่างจำกัดจำเขี่ยเพราะเดี๋ยวมันจะหมด แต่ตอนนี้ไม่ต้องกังวลแล้ว ใช้ได้เต็มที่