บนโลกนี้ มนุษย์มักใช้ความคิดของตัวเองไปตัดสินคนอื่นหรือสิ่งอื่นอยู่เสมอ เราเอาบรรทัดฐานของเราไปวัดคนอื่นซึ่งมันเป็นเรื่องไม่ถูกต้อง เพราะมนุษย์มีความแตกต่างมีสภาวะความเป็นอยู่และสิ่งแวดล้อมที่แตกต่างกัน คนเรามักจะมองคนหรือสิ่งของกันที่รูปลักษณ์ภายนอกแล้วใช้มาตรฐานหรือสัญญาที่ได้รับการยัดเยียดจากสื่อต่างๆ ไปให้ค่าคนอื่น ในโลกนี้มีการให้ค่าอยู่ตลอดเวลา และในทุกสิ่งทุกอย่าง มีดี ไม่ดี ชอบ-ไม่ชอบ สวย-ไม่สวย ถูกใจ-ไม่ถูกใจ ถูก-ผิด ค่าเหล่านี้มากจากไหน มันมาจากเวทนา ความรู้สึกยินดี พอใจ ไม่พอใจ และสังขารเข้าร่วมปรุงแต่ง ซึ่งเป็นเหตุทำให้เกิดตัณหา และก่อให้เกิดทุกข์นั่นเอง ถ้าเราเห็นคนคนนึงแต่งตัวโทรมๆ ซอมซ่อ ซอมซ่อ ผัสสะทางตาเห็น เข้ามาปรุงโดยสังขาร สัญญาจำได้ว่าถ้าคนแต่งตัวแบบนี้น่าจะเป็นพวกไร้บ้านช่องเหมือนที่จำได้ในหนัง เวทนาก็เกิดความไม่ชอบเกิดขึ้น แต่จริงๆแล้วคนคนนั้นอาจจะไม่ได้เป็นคนไร้บ้านก็ได้ อาจเป็นมหาเศรษฐีแต่บังเอิญขมุกขมอมไปหน่อย แต่สัญญา มันจำแล้วก็ได้ตัดสินคนคนนั้นไปแล้ว เนี่ยมันเป็นเรื่องที่ไม่แฟร์ เพราะในโลกนี้ไม่มีดี ไม่มีชั่ว ไม่มีผิด ไม่มีถูก ที่มันเกิด ดีชั่ว ผิดถูก ก็เพราะคนไปให้ค่าของมันเอง ของมันอยู่อย่างนั้น มันไม่ได้มีการให้ค่าแต่อย่างใด เหมือนกับเพชร พลอย มันก็เป็นแค่ก้อนหินธรรมดา แต่เราไปให้คุณค่ามัน ว่าเพชรต้องเป็นเครื่องประดับที่มีมูลค่าสูงกว่าก้อนหินชนิดอื่น ทั้งๆ ที่ก้อนหินธรรมดานั้นสามารถมีประโยชน์มากกว่าเพชรซึ่งเป็นได้แค่เครื่องประดับ แต่หินนั้นสามารถเอามาสร้างถนน ก่อสร้างอาคารสถานบ้านเรือนได้

ถ้าเราหยุดให้ค่าสรรพสิ่งมันจะเป็นไปได้ไหม มันคงยากอย่างเช่น รถแบบเดียวกันผลิตจากที่เดียวกัน มีสเปกอย่างเดียวกัน แต่ คันนึงติดป้าย เบ๊นซ์ กับ อีกคัน ติดป้าย โตโยต้า ความรู้สึกของคนที่เห็นก็จะให้ค่าแล้วว่าโตโยต้า กระจอก ทั้งๆ มันเป็นรถแบบเดียวกันทุกกระเบียดนีิว นี่คือในโลกปัจจุบัน นักการตลาดก็เห็นกิเลสของมนุษย์คือการให้ค่า ดังนั้นเราจึงเห็นแบรนด์โน้น แบรนด์นี้ ทั้งๆ ในบรรดาสินค้าจำพวกเดียวกัน มันก็ทำหน้าที่ได้เหมือนกันทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นนาฬิกาโรเล็กซ์เหยียบล้าน หรือนาฬิกาเรือนละ 30 บาท มันก็ทำหน้าที่บอกเวลาเช่นเดียวกันฉันใด ของทุกอย่างในโลกนี้ สุดท้ายเป็นสิ่งเดียวกันทั้งสิ้น ไม่จำเป็นต้องยี่ห้อไหน ทำไมเราจึงปล่อยให้คนมาเอาเปรียบเราโดยใช้จุดอ่อนของการให้ค่าสิ่งเหล่านั้น