ละครเกาหลี นี่แหละการสอดแทรกวัฒนธรรมทางอ้อมให้ชาวโลก

ช่วงนี้ฮิตติดละครเกาหลี หลังจากเมื่อปีที่แล้วได้ดูแดจังกึม ซึ่งตอนนั้นก็ไม่เข้าใจว่ามันจะดีอะไรกันนักกันหนา ปรากฏว่าพอดูแล้วไม่สามารถละจากจอได้ ดูกันมาราธอนไปจนจบ ตาดำเป็นหมีแพนด้าซึ่งแฟนก็ไม่เข้าใจว่าอะไรมันจะติดกันหนึบหนับกันปานนั้น อ้อก่อนเรื่องนี้ ก็เรื่องลีซาน พอดีกลับไปเมืองไทยป๊ากับแม่เค้าดูก็ดูด้วยไม่เข้าใจเรื่องราวอะไร แต่พอมาดูบนอินเตอร์เนทมันก็สนุกจนต้องดูกันจนจบ

มาเข้าประเด็นกันดีกว่า ละครเกาหลีนี่เป็นสุดยอดมาร์เก็ตติ้งขั้นเทพจริงๆ เป็นการโฆษณาประเทศ อาหาร วัฒนธรรม การใช้ชีวิต เสื้อผ้า สอดแทรกเข้าไปในเนี้อเรื่องทำให้เราได้เรียนรู้ประวัติศาสตร์ชาติของเค้าโดยไม่รู้ตัว ก็ดูเดี๋ยวนี้ดิ เกาหลีอินเทรนด์ อะไรๆ ก็เกาหลี ญี่ปุ่นนี่ตกขอบไปตอนนี้โดนเบียดโดยเกาหลี หนังจีนก็สุดโต่งไปหน่อย หนังเกาหลีไม่ว่าเป็นแนวประวัติศาสตร์หรือแนวปัจจุบัน ดูแล้วไม่เบื่อแล้วเค้าก็สอดแทรกแนวคิด การใช้ชีวิตได้อย่างดี ไม่ว่าเอกลักษณ์ของความมีวินัย ความพยายามอุตสาหะ ซึ่ง ณ ปัจจุบันจะเห็นได้ว่าประเทศอย่างเกาหลี หรือญี่ปุ่น ก็พุ่งเข้าเทียบกับทางยุโรปได้ เช่นอย่างฟุตบอล ก็มีเกาหลีกับญี่ปุ่นเข้ารอบถึงรอบ 8 ทีมสุดท้าย

ก็ดูละครเกาหลีก็มีกำลังใจมี แรงจูงใจ เพราะเค้าสอดแทรกแนวคิดแบบนี้เข้าไปในหนังทุกเรื่อง ซึ่่งถ้าเปรียบเทียบกับหนังละครไทยแล้วของเรายังห่างกันอีกเยอะ ยังเป็นประเภทนางร้ายกรี๊ดกร๊าด เกรี๋ยวกราด ตัวละครโบ๊ะหน้าซะจนไม่เห็นความสวยอย่างธรรมชาติ ซึ่งหากดูหนังเกาหลีญี่ปุ่น นางเอกดูธรรมชาติมากเลย

ก็อาจจะเป็นนวัตกรรมนึงที่ส่องให้เห็นถึงการพัฒนาสื้อของประเทศเค้า

นี่ก็ดูไปหลายเรื่องแล้ว ตาแฉะเลย