เมื่อวานนี้เป็นวันซ้อมวันแรกของ Regional Fencing Centre-Durham เด็กๆ ก็มาซ้อมกันอย่างถ้วนหน้า การฟันดาบนั้นถ้าจะให้เก่งก็ต้องมีระเบียบวินัยในตนเอง ต้องขยันหมั่นฝึกซ้อม ถึงโค้ชไม่บอกก็สามารถซ้อมได้ว่าต้องควรจะทำอะไรบ้าง ตามประสบการณ์สอนมาหลายปี เด็กที่ซ้อมน้อย เวลาลงแข่งจะตื่นเต้นเพราะรู้ตัวดีว่าสู้คนอื่นไม่ได้ ดังนั้นการที่เด็กๆซ้อมมากนั้นเป็นการเสริมสร้างความมั่นใจ อย่างน้อยที่สุด เราก็เตรียมตัวมาดี

วันแรกในการซ้อมนี้ก็ไม่ได้จับดาบเลย เป็นการอุ่นเครื่องเสริมสร้างกำลังวังชาให้กับกล้ามเนื้อและการเคลื่อนไหวในการซ้อม

กีฬาฟันดาบนั้นไม่ง่ายเลยเพราะเป็นการต่อสู้แบบตัวต่อตัว ไม่เป็นทีมในการแข่ง นักกีฬาจะมีความเป็นส่วนตัวสูง ดังนั้นเวลาสอนเด็กจึงต้องพัฒนาการเป็นทีม เช่นการซ้อมการทำงานร่วมกัน การช่วยเหลือซึ่งกันและกัน แต่ว่าเด็กๆที่จะมาเล่นกีฬาประเภทนี้หายาก เพราะฟันดาบเป็นกีฬาที่ต้องอาศัยความอดทนกว่าจะประสบความสำเร็จ มักจะต้องพบกับความไม่สมหวังความพ่ายแพ้มาก่อน ดังนั้นเด็กที่ไม่มีความมุ่งมั่นและความอดทนจะไม่มีวันประสบความสำเร็จในกีฬาประเภทนี้ เช่นถ้าเป็นฟุตบอลวิ่งไปวิ่งมาบังเอิญลูกเข้าเท้าหน้าประตูฟลุกเตะเข้าโกล ก็คิดว่าตัวเองเก่งแล้ว แต่ฟันดาบไม่ใช่ กว่าจะแทงเข้าเป้าที่ทำแต้มได้ หรือต่อสู้ทันเกมส์ได้ ต้องฝึก แล้วก็ฝึก แล้วก็ฝึก จนอยู่ตัวไม่ตื่นเต้นสามารถควบคุมตัวเองได้ก่อน แล้วจึงจะสามารถควบคุมคู่ต่อสู้ได้

การสอนในระบบของลาสโลว จะไม่มีพรีมาดอนน่า คือคนที่เด่นซะหมด แต่จะเน้นกลุ่ม มากกว่าเดี่ยว เพราะถ้าเน้นความเป็นเดี่ยวของนักกีฬา เด็กก็จะออกมาแบบข้านี่ขั้นเทพใครแตะไม่ได้ แม้แต่โค้ช และก็จะเห็นแก่ตัวซึ่งนั่นไม่ใช่จุดประสงค์ของกีฬา การเล่นกีฬาก็เพื่อพัฒนาการ การเข้าสังคม มีเพื่อนไม่สร้างศัตรู ไม่ใช่แบบชนะแล้วคนเกลียดกันทั้งบาง ต้องชนะทั้งบนเกมส์และนอกเกมส์

ก็ไม่ง่ายและไม่ยาก ต้องมีใจรักไม่งั้นปวดหัวกับเด็กและผู้ปกครองตายเลย